குழந்தைகளின் சமுகமயமாக்களில் பாடசாலையின் செல்வாக்கு.

குழந்தைகளின் சமுகமயமாக்களில் பாடசாலையின் செல்வாக்கு.

பாடசாலைக்கு வருவதற்கு முன் குழந்தையை சமூகமயமாக்குவது ஒரு வகையில் வகுப்பறை என்பது பாடசாலையின் பெரிய அமைப்பின் ஒரு பகுதியாகும். இருப்பினும் மாணவர்களின் கல்வியின் பெரும்பகுதி வகுப்பறையில் நடைபெறுகிறது மற்றும் பாடசாலை அமைப்பின் முக்கிய செயல்பாடுகளும் இங்கு செயல்படுகின்றன. இங்குதான் ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் இடையேயான தொடர்பு அதன் செல்வாக்கைக் காட்டுகிறது. எனவே, வகுப்பறையைப் புரிந்து கொள்ள, வகுப்பறையின் சமூக அமைப்பையும் அது எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதையும் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

வகுப்பறையின் சமூக அமைப்பில் இரண்டு மனித குழுக்கள் ஈடுபட்டுள்ளன, அதாவது ஆசிரியர்கள் மற்றும் மாணவர்கள். வகுப்பறையில் இவ்விரண்டிற்கும் இடையே ஏற்படும் தொடர்புகள் கல்வி (கற்பித்தல்-கற்றல்) செயல்முறைக்கு வடிவம் கொடுக்கின்றன. நாம் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டுள்ளபடி பல்வேறு மாறிகள் இந்த செயல்முறையை பாதிக்கின்றன. இந்த அனைத்து மாறிகளின் செல்வாக்கையும் இங்கு ஆய்வு செய்ய இயலாது என்பதால், பாடசாலைக்கு வருவதற்கு முன் குடும்பத்தில் உள்ள குழந்தையின் சமூகமயமாக்கல் முக்கிய மாறிகளில் ஒன்றை ஆராய்வோம். குழந்தைகள் முதலில் பாடசாலை வகுப்பறைக்கு வரும்போது முற்றிலும் காலியாக இருப்பதில்லை. அவர்கள் குடும்பத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு சமூகமயமாக்கப்பட்ட பிறகு வருகிறார்கள். பாடசாலை வருவதற்கு முன்பு குடும்பத்தில் என்ன வகையான சமூகமயமாக்கல் ஏற்படுகிறது என்பதைக் கண்டறிய முயற்சிப்போம். பாடசாலை வருவதற்கு முன்பு குழந்தை குடும்பத்தில் பெற்றுள்ள அடிப்படை உபகரணங்கள், திறன்கள் மற்றும் சமூகமயமாக்கல் ஆகியவற்றை இங்கே கவனத்தில் எடுத்து வகுப்பறை அமைப்பு மற்றும் அதன் செயல்பாட்டில் அதன் தாக்கத்தை பகுப்பாய்வு செய்வோம்.

தனிநபரின் தேவைகள் மற்றும் விருப்பங்களை விட தேவைகள் மற்றும் விதிமுறைகள் ,வயது மற்றும் பாலினத்தின் அடிப்படையில் குடும்பத்தில் அந்தஸ்து குறிப்பிடப்படுகிறது.ஆண்கள் மற்றும் பெரியவர்களின் நிலை பெண்கள் மற்றும் இளைஞர்களை விட உயர்ந்தது. குழந்தைகள் தங்கள் பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படிகிறார்கள் மற்றும் இளைய சகோதர சகோதரிகள் மூத்தவர்களை மதிக்கிறார்கள். தாய் சகோதரி மற்றும் மகள் ஆகியோரை விட தந்தை, சகோதரர் மற்றும் மகன் ஆகியோரின் நிலை உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. புதிய தலைமுறையினர் குடும்பம் மற்றும் சாதியின் பாரம்பரிய நெறிமுறைகளை மட்டுமே பின்பற்ற வேண்டும். இவ்வாறு, பெரிய நகரங்களில் வசிக்கும் படித்த உயர்சாதி மற்றும் உயர் மற்றும் நடுத்தர வகுப்பினரின் மிகச் சிறிய பிரிவைத் தவிர நகர்ப்புற மற்றும் கிராமப்புற சமூகத்தின் மிகப் பெரிய பகுதி பாரம்பரிய விழுமியங்களை வலியுறுத்துகிறது. தனிப்பட்ட தேவைகள் மற்றும் ஆசைகளை விட குடும்பம் மற்றும் சாதி தேவைகள் மற்றும் நெறிமுறைகள், பெரியவர்களின் எதேச்சதிகாரம் மற்றும் மதத்தின் ஆதிக்கம் ஆகியவை புதிய தலைமுறையில் பின்வருவனவற்றை உள்வாங்குகின்றன.

 குழந்தை தன்னைச் சார்ந்து இருப்பதிலிருந்து தடுக்கப்பட்டு மற்றவர்களைச் சார்ந்திருக்கும்; ஒருவரின் சுயத்தை வழிநடத்தும் திறன்.
 ஒருவரின் முடிவைத் தானே எடுப்பது தொடர்ந்து மாறிவரும் சமூகச் சூழலை திறம்படச் சந்திப்பது மற்றும் அதனுடன் போதுமான அனுசரிப்புகளை வளர்ப்பது போன்றவற்றின் திறன் குறைவாகவே உள்ளது.
 குழந்தை கடவுள் மற்றும் கர்மாவின் தத்துவத்தில் குருட்டு நம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்கிறது.
 தர்மம் மற்றும் கடவுளின் சித்தம் இல்லாமல் எதுவும் நடக்காது என்று நம்பத் தொடங்குகிறது.
 குழந்தை மரபுகளை ஏற்றுக்கொள்கிறது மற்றும் சுய முயற்சி, சுதந்திரமான சிந்தனை மற்றும் புதுமை ஆகியவற்றைக் கொண்டிருக்கவில்லை.
 குழந்தை அதற்கேற்ப அந்தஸ்தின் அடிப்படையில் நம்பத் தொடங்குகிறது வயது, பாலினம், சாதி போன்றவற்றின் அடிப்படையில் தனிமனித திறன் மற்றும் சாதனையின் அடிப்படையில் பெண்ணை விட ஆணின் மேன்மை மற்றும் இளையவர்களை விட மூத்தவர் என்ற நம்பிக்கையை வளர்க்கிறது.
 குழந்தைகள் ஆரம்பப் பள்ளிக்குள் நுழையும் போது, அவர்களில் பெரும் பகுதியினர் ஏற்கனவே இந்த முறையில் சமூகமயமாக்கப்பட்டுள்ளனர்.

ஆரம்ப பாடசாலை வகுப்பறையின் சமூக அமைப்பு நவீன சமுதாயத்தில் கல்வி முறை அனைவருக்கும் திறந்திருக்கும். பாலினம், சாதி, மதம், குடும்பத்தின் சமூக பொருளாதார நிலை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் எந்தப் பாகுபாடும் இன்றி எந்த ஒரு குழந்தையும் தனது அறிவுத் திறனின் அடிப்படையில் இதில் சேரலாம். கேஷன் அவர்களின் தனிப்பட்ட சாதனைகளின் அடிப்படையில் அவர்களின் மதிப்பீடு செய்யப்படுகிறது. எனவே, நவீன சமுதாயத்தில் பாடசாலை அமைப்பு அனைத்து மாணவர்களுக்கும் சமமான வாய்ப்பை வழங்குகிறது, அவர்களை சமூகமயமாக்குகிறது மற்றும் அவர்களின் தனிப்பட்ட சாதனையின் அடிப்படையில் அவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து ஒதுக்குகிறது.

இந்தியாவில், ஆரம்பக் கல்வியை 14 வயது வரை அனைவருக்கும் இலவசமாக வழங்குவதற்கான பொறுப்பை அரசாங்கம் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது. இதன் விளைவாக சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு அது பெரிய அளவில் வளர்ச்சியடைந்துள்ளது ஆரம்பப் பாடசாலை இப்போது சிறிய கிராமங்களிலும் காணப்படுகிறது. கீழ்நிலைப் பாடசாலையில் (1 முதல் 4 அல்லது 5 ஆம் வகுப்பு வரை) ஒரு வகுப்பின் வகுப்பிற்கு ஒரு ஆசிரியர் மட்டுமே கற்பிக்கிறார். இந்த ஆசிரியர் ஆண்டு முழுவதும் அனைத்து முக்கிய பாடங்களையும் கற்பிக்கிறார். அடுத்த வகுப்பில் கற்பிக்க புதிய ஆசிரியர் வருகிறார். இருப்பினும் 5 முதல் 10 சதவீத பாடசாலைகளில் ஓவியம், இசை, உடற்கல்வி போன்ற சில துணைப் பாடங்களைக் கற்பிக்க தனி ஆசிரியர்களின் வசதிகள் உள்ளன. ஆனால் முதன்மை ஆசிரியரின் காலகட்டங்களுடன் ஒப்பிடும்போது அவர்களின் காலங்கள் மிகக் குறைவு.

முக்கிய பாடங்களை கற்பிக்கும் ஆசிரியரும் வகுப்பு ஆசிரியரே. அவர் மாணவர்களிடமிருந்து கட்டணத்தைப் பெறுகிறார். அவர்களின் வருகைப் பதிவேட்டைப் பராமரித்து அவர்களின் அவ்வப்போது சோதனைகளை நடத்துகிறார். அவர்களின் சாதனைகளை முன்னேற்ற அட்டைகளில் பதிவு செய்கிறார். மேலும் அறிவு மற்றும் கையொப்பத்திற்காக பாதுகாவலர்களுக்கு அனுப்புகிறார். எனவே வகுப்பு ஆசிரியரே வகுப்பின் ஒட்டுமொத்தப் பொறுப்பில் இருக்கிறார். மாணவர்கள் முக்கியமாக வகுப்பு ஆசிரியருடன் மட்டுமே அதிக தொடர்பு கொள்வதால். அடுத்த வகுப்பில் புதிய ஆசிரியருடன் மறுசீரமைப்பது அவர்களுக்கு எளிதாகிறது. மேலும் 5 முதல் 7 ஆம் வகுப்பில் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட ஆசிரியர்கள் முக்கிய பாடங்களை கற்பிக்கிறார்கள். இதனால் இந்த நிலையில் ஆசிரியர்களுடனான அவர்களின் தொடர்பு மிகவும் சிக்கலானதாகிறது.
கீழ்நிலை வகுப்பு ஆசிரியர் பொதுவாக ஒரு பெண் இது பல காரணங்களால் ஏற்படுகிறது. ஓன்று பெண் கல்வி விரிவடைந்து சமூகம் இப்போது பெண்களுக்கான பாடசாலை ஆசிரியர் பணியை ஏற்கத் தொடங்கியுள்ளது. இரண்டாவதாக இந்த நிலையில் சம்பளம் விகிதாச்சாரத்தில் குறைவாக இருப்பதால் முதன்மை ஆசிரியர் பணியை எடுக்க ஆண்கள் பெரும்பாலும் முன்வருவதில்லை. மூன்றாவது மற்றும் மிக முக்கியமான காரணம் குழந்தைகள் மிகவும் சிறியவர்களாக இருப்பதால் இந்த நிலையில் அவர்கள் இருப்பதை உணர்கிறார்கள். அவர்களின் தாயார் பெண் ஆசிரியராக இருப்பதால் அவருடன் மிக விரைவாகவும் எளிதாகவும் பழக முடிகிறது. பெண்களின் உணர்ச்சித் தன்மையும் குழந்தைப் பராமரிப்பு பற்றிய அவர்களின் பொது அறிவும் இந்தப் பதவிக்கு அவர்களைத் தகுதிப்படுத்துகின்றன. குழந்தைகளை விட குடும்பத்தில் வயது வந்த பெற்றோரின் நிலை உயர்வாகக் கருதப்படுவது போல், பாடசாலை வகுப்பறையில் ஆசிரியரின் நிலை மாணவனை விட உயர்ந்ததாக கருதப்படுகிறது.

பெற்றோரைப் போலவே, ஆசிரியரும் மாணவர்களுடன் தொடர்புடையவர் அல்ல மாறாக, அவர் தனது தனிப்பட்ட கல்வி மற்றும் பிற சாதனைகளின் அடிப்படையில் ஒரு பங்கைச் செய்ய நியமிக்கப்படுகிறார். பெற்றோரின் பிள்ளையின் பொறுப்பு அவர்களிடம் வந்து சேரும் அடிப்படையில் குழந்தை அவர்களுக்குப் பிறந்ததால் அது அவர்களின் பொறுப்பு அவர்களின் சொந்த குழந்தைக்கு மட்டுமே. மறுபுறம் மாணவர் மீதான ஆசிரியரின் பொறுப்பு அவர் தன்னை விருப்பத்துடன் ஏற்றுக்கொள்வது. இது ஒரு மாணவருக்கு மட்டுமல்ல, அனைத்து வகுப்பு மாணவர்களுக்கும் ஆசிரியரின் பொறுப்பு மிகவும் உலகளாவியது மற்றும் அனைத்து மாணவர்களுக்கும் சமமானது.

ஆசிரியர் மாணவர்களின் சாதனையை மதிப்பிடுவதற்கு அவரது தனிப்பட்ட சாதனையை மட்டுமே கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு அதன் அடிப்படையில் அவரை மதிப்பிடுகிறார்;. மாணவன் ஆணா அல்லது பெண்ணா, உயர் சாதியினரா அல்லது தாழ்ந்த சாதியினரா, பணக்காரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவரா அல்லது ஏழையா என்பதை அவர் கவனிக்கவில்லை. அமைதியான குழந்தைக்கு பெற்றோர்கள் இரண்டு பிஸ்கட் அல்லது சாக்லேட்களை வழங்குவது போல் ஒரு ஆசிரியரும் அவ்வாறு செய்ய முடியாது. அவரைப் பொறுத்தவரை அனைத்து மாணவர்களும் சமமானவர்கள் மற்றும் அவர்களின் தனிப்பட்ட சாதனை மட்டுமே அவர் அனைவரையும் மதிப்பிடுவதற்கான ஒரே அடிப்படை பெற்றோர்கள் குழந்தையின் சாதனைகளை விட குழந்தையின் தேவைகளில் அதிக கவனம் செலுத்துகிறார்கள். எனவே மற்றொன்றை விட ஒருவருக்கு ஆதரவாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு ஆசிரியரால் அவ்வாறு செய்ய முடியாது.

ஒரு வகுப்பில் ஒரு வகுப்பு ஆசிரியர் மற்றும் அடுத்த தரத்தில் புதிய வகுப்பு ஆசிரியர் வருகிறார். பெற்றோர்களைப் போலல்லாமல் ஆசிரியர்கள் ஒன்றுக்கொன்று மாறக்கூடியவர்கள் மற்றும் ஆசிரியர் பதவிக்குத் தேவையான தகுதிகளைப் பெற்ற எந்த நபரும் அவருடைய ஆசிரியராக வரலாம் என்ற கருத்தை இது மாணவர் மனதில் நிலைநிறுத்துகிறது. பிறப்பால் பெற்று இறக்கும் வரை மாற்ற முடியாத பாத்திரங்கள் சமுதாயத்தில் இருப்பதைப் போலவே தனிமனித சாதனைகள் மற்றும் தகுதிகளின் அடிப்படையில் அடையக்கூடிய பாத்திரங்களும் உள்ளன என்பதை மாணவர் ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குகிறார். நேரம் இது குடும்ப சூழ்நிலைக்கு வெளியே அந்நியர்களுடன் குழந்தையின் தொடர்பு மற்றும் அனுசரிப்புக்கான தொடக்கமாகும். அவர் அந்நியர்களைச் சந்திக்கவும் சூழ்நிலையில் தனது பங்கிற்கு ஏற்ப தனது நடத்தையை சரிசெய்யவும் கற்றுக்கொள்கிறார்.
ஆசிரியை பெரும்பாலும் ஒரு பெண்ணாக இருப்பதால் குடும்பத்திலிருந்து பாடசாலை வகுப்பறைக்கு மாறுவது அஸ்கிரிப்டிவ் பங்கு உறவுகளிலிருந்து அடையப்பட்ட பங்கு உறவுகளுக்கு எளிதாகவும் மென்மையாகவும் மாறுகிறது. ஆரம்ப பாடசாலை வகுப்பறையில் பொதுவாக 40 முதல் 50 மாணவர்கள் உள்ளனர். பொதுவாக இது அதிகமாகவோ அல்லது குறைவாகவோ ஒரே வயதுடைய குழந்தைகளால் உருவாகிறது. பெரும்பாலும் இரு பாலினத்தவர் மற்றும் ஒப்பீட்டளவில் சிறியவர்களிடமிருந்து வரையப்பட்டது.

குடும்பத்தில் இருக்கும் போது ஒருவரின் உறவினர்கள், பெற்றோர்கள், நண்பர்கள் மற்றும் அக்கம் பக்கத்தில் உள்ள அதே வயதுடைய குழந்தைகளுடன் குழந்தை தொடர்பு கொள்கிறது. ஆனால் அவர் பாடசாலையில் சேரும்போது அவரது தொடர்பு விரிவடைகிறது. அதே வயது அவரது சுற்றுப்புறத்தை விட மிகவும் பரந்த பகுதியில் இருந்து அவர் வெவ்வேறு சாதிகள், சமூக பொருளாதார நிலைகள், மதக் குழுக்கள் மற்றும் வெவ்வேறு எண்ணங்கள், நடத்தை முறைகள் மற்றும் வாழ்க்கை முறைகளைக் கொண்ட குடும்பங்களின் குழந்தைகளுடன் தொடர்பு கொள்கிறார்.

ஆசிரியரின் மேற்பார்வையின் கீழ் இணை பாடத்திட்ட நடவடிக்கைகள் மற்றும் விளையாட்டுக் காலங்களில் குழந்தை மற்ற குழந்தைகளுடன் முறையான உறவுகளுக்கு வருகிறது. பாடசாலைக்குச் செல்வதிலும், திரும்புவதிலும், சிறிய மற்றும் பெரிய இடைவெளிகளிலும், வகுப்பறையிலும் ஆசிரியர் இல்லாதபோது மற்ற குழந்தைகளுடன் முறைசாரா உறவில் ஈடுபடும் வாய்ப்புகளைப் பெறுகிறார். இங்கே அவர்கள் ஆசிரியர் மற்றும் பெற்றோரின் மேற்பார்வையின்றி தொடர்பு கொள்ள சுதந்திரமாக உள்ளனர். குழந்தைகளுக்கிடையேயான இந்த முறைசாரா உறவுகள் இந்த கட்டத்தில் திரவமாக இருக்கும் தனிப்பட்ட குழந்தைகள் உள்ளேயும் வெளியேயும் செல்கின்றனர். அவர்கள் சுதந்திரமாகவும் குழந்தையின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப தன்னார்வமாகவும் உள்ளனர். எனவே, இந்த உறவுகள் குடும்ப உறுப்பினர்களுடனான உறவைப் போல நிலையானதாக இல்லை.

பாடசாலை, நகரங்கள் மற்றும் நகரங்களில், ஆசிரியர் பொதுவாக பாடத்திட்ட மற்றும் இணை பாடத்திட்ட நடவடிக்கைகளில் சிறுவர் மற்றும் சிறுமிகளை இணைக்க வலியுறுத்துகிறார். மேலும் அதை நடைமுறையில் செயல்படுத்த முயற்சிக்கிறார். ஆனால் முறைசாரா குழுக்களில் பாலினத்தை கடுமையாகப் பிரிப்பது பெரும்பாலும் குழந்தைகளால் நடைமுறைப்படுத்தப்படுகிறது. தங்களைத் தாங்களே (மிகச் சிறிய குழந்தைகளைத் தவிர) குடித்துக்கொள்ளுங்கள். ஏனெனில் அது சமூகத்திலும் உள்ளது. சிறு நகரங்கள் மற்றும் கிராமங்களில் சிறுவர், சிறுமியர் கலப்பு முறை பின்பற்றப்படுவதில்லை. இங்கே ஆசிரியர்கள் அவர்களை தனித்தனியாக உட்கார வைத்து, இணை பாடத்திட்டங்களில் கூட ஒதுக்கி வைக்கின்றனர்.

மாணவர்களிடம் ஆசிரியரின் நடத்தை வகுப்பறை காலநிலையை உருவாக்குகிறது. ஏனெனில் அவர் வகுப்பில் தனது அதிகாரத்தை தனது சொந்த வழியில் பயன்படுத்துகிறார். பெரும்பான்மையான ஆசிரியர்களின் வகுப்பறை நடத்தை முறை ‘ஆதிக்கம்’ உடையது. மாணவர்களை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதை அவர்கள் நம்புகிறார்கள். அவர்களைக் கட்டுப்படுத்த அவர்கள் அதிகாரம், விமர்சனம், கேலி, கிண்டல், அச்சுறுத்தல் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். சில சமயங்களில் உடல் ரீதியான தண்டனைகளையும் பயன்படுத்துகிறார்கள். மாணவர்கள் பின்பற்றுகிறார்களா? புரிந்துகொள்கிறார்களா? இல்லையா? என்பதைப் பார்க்காமல் அவர்கள் வகுப்புப் பணிகளை மேற்கொள்கிறார்கள். அவர்களும் கேள்வி கேட்பதில்லை. மாணவர்கள் அல்லது கேள்விகள் கேட்க மாணவர்களுக்கு வாய்ப்பளிப்பதில்லை. மறுபுறம், வேறு சில ஆசிரியர்களின் வகுப்பறை நடத்தை பாணி ‘ஒருங்கிணைந்ததாக’ உள்ளது. மாணவர்களிடம் பாசத்துடனும் அனுதாபத்துடனும் நடந்து கொள்கிறார்கள்.

அவர்கள் மாணவர்களுக்கு ஆர்வ மூட்டக்கூடிய ஒரு பாணியில் கற்பிக்க முயற்சி செய்கிறார்கள். மேலும் அவர்கள் கற்பிக்கப்படும் அனைத்தையும் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஏனென்றால் அவர்கள் கேள்விகளைக் கேட்கிறார்கள் மேலும் மாணவர்களை அவ்வாறு செய்ய ஊக்குவிக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் அதிகாரத்தையும் ஆதிக்கத்தையும் வர்க்கத்தை கட்டுப்படுத்த பயன்படுத்துவதில்லை. அவர்கள் பாசம், பின்தொடர்தல் மற்றும் பாராட்டு, ஒப்புதல் மற்றும் அங்கீகாரம் ஆகியவற்றின் மூலம் கட்டுப்பாட்டை உருவாக்க முடியும். நிச்சயமாக அத்தகைய ஆசிரியர்கள் சிறிய விகிதத்தில் மட்டுமே காணப்படுகின்றனர்.
வகுப்பறையில் தொடக்கத்தில் அனைத்து மாணவர்களும் ஆசிரியருக்கு சமம். நிலையின் ஆரம்ப சமத்துவம் உள்ளது.

ஆசிரியர் ஒரு பொதுவான பாடத்தை கற்பிக்கிறார் மற்றும் அவர்கள் அனைவருக்கும் பொதுவான பணிகளை வீட்டுப்பாடமாக வழங்குகிறார். வகுப்புப் பாடம் முன்னேறும் போது மாணவர்களின் தனிப்பட்ட சாதனைகளின் அடிப்படையில் ஒப்பீட்டளவில் முறையான மதிப்பீட்டு செயல்முறை தொடங்குகிறது. நல்ல அல்லது மோசமான செயல் திறனுக்காக மதிப்பெண்கள் அல்லது கிரேடுகள் வழங்கப்படுகின்றன மற்றும் ஆசிரியரால் முன்னேற்ற அட்டைகளில் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. காலாண்டு, அரையாண்டு, ஒன்பது மாதாந்திர மற்றும் ஆண்டுதோறும் முதன்மைத் தேர்வுகள். ஆண்டுத் தேர்வுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது. ஓவ்வொரு தேர்விலும் மாணவனின் சாதனைகள் ஆசிரியரால் மாணவரின் முன்னேற்ற அட்டையில் பதிவு செய்யப்பட்டு ஏதேனும் இருந்தால், மாணவர்களின் பெற்றோருக்கு அவர்களின் அறிவு மற்றும் கையொப்பத்திற்காக தெரிவிக்கப்படும். குழந்தைகளின் முன்னேற்றம் குறித்து பெற்றோருக்குத் தெரிவிக்கும் முறைகளில் இதுவும் ஒன்றாகும்.

யோகேந்திரன் சுயானி
4ம் வருடம், சிறப்பு கற்கை 2017/2018,
கல்வி , பிள்ளை நலத்துறை,
கிழக்கு பல்கலைக்கழகம்.